Beklemek güzeldir sevdiğini… Çünkü beklemek, sadece bir insanın yolunu gözlemek değildir. Beklemek; umut etmektir, inanmak, vazgeçmemektir. Bir gün çalacak kapının sesini hayal etmek, kalabalıkların içinde onun yüzünü aramak, her gelen mesajda adını görmeyi istemektir.
Sevdiğini bekleyen insan, zamanı farklı yaşar. Günler biraz daha uzun, geceler biraz daha sessiz geçer. Saatlerin akrep ve yelkovanı ilerler ama kalp, sevdiğinin bıraktığı yerde durur. Her şey değişir; mevsimler gelir geçer, yapraklar sararır, karlar erir, yıllar eskir. Fakat özlem, ilk günkü kadar taze kalır.
Beklemek bazen bir pencerenin önünde dalıp gitmektir. Bazen de kimseye anlatamadığın bir duayı her gece yeniden etmektir. İnsan sevdiğini beklerken biraz hüzünlenir, biraz güçlenir. Çünkü özlemek yorar ama sevgi ayakta tutar.
Kimileri beklemeyi kayıp zaman sanır. Oysa gerçekten sevenler bilir ki, beklemek sevginin sabırla yoğrulmuş halidir. Beklenen kişi gelmese bile sevginin değeri eksilmez. Çünkü bazı duygular kavuşmakla değil, sadakatle büyür.
İnsan, ne kadar kırılırsa kırılsın, ne kadar yorulursa yorulsun, kalbinin bir köşesinde küçük bir umut taşımaya devam eder. Belki bir gün yollar yeniden kesişir, belki bir gün yarım kalan cümleler tamamlanır, belki de özlem yerini kavuşmaya bırakır…
Olur ya, belki gelir.
Zeynep Kıvanç 
Leave a comment